Jaka jest perspektywa kardiologa na ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-płucnych u pacjentów z POChP? Jakie ścieżki mogą prowadzić do zdarzeń sercowo-naczyniowych u chorych na POChP? Tematy te zarysowuje prof. Chris Gale.

Jakie są zalety leków trójskładnikowych w jednym inhalatorze w terapii POChP? Prof. Antonio Anzueto przedstawia wyniki badania SKOPOS MAZI, które ujawnia znaczącą redukcję ryzyka zgonu w porównaniu z terapią z kilku inhalatorów. Sprawdź, jak te wyniki mogą zmienić podejście do leczenia POChP.

Jakie są powiązania objawów, zaostrzeń, zdarzeń sercowo-naczyniowych i zwiększonego ryzyka zgonu u chorych na POChP? Jak uwzględniać ryzyko sercowo-płucne w praktyce klinicznej? Na pytania te odpowiada prof. Dave Singh.

Czy wiesz, która terapia trójskładnikowa w POChP najskuteczniej dociera do płuc? Odkryj nowoczesne badanie metodą funkcjonalnego obrazowania układu oddechowego (FRI) porównujące depozycję leków wGKS/LAMA/LABA w centralnych i obwodowych drogach oddechowych.

Czy optymalizacja terapii wziewnej może zmniejszyć ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z POChP? Dane z analizy post hoc badania ETHOS pokazują wpływ leczenia wziewnego na redukcję ryzyka sercowo-płucnego. Prof. Dave Singh i prof. Chris Gale dzielą się perspektywami pulmonologa i kardiologa na te przełomowe wyniki.

Wystąpienie zaostrzenia POChP wiąże się z wieloma poważnymi konsekwencjami – od pogorszenia funkcji płuc i przyspieszonej progresji choroby po wpływ na układ sercowo-naczyniowy i zwiększone ryzyko zawału serca. O znaczeniu zaostrzeń POChP rozmawiają prof. Robert Mróz i dr Rafał Dobek.

Czym są zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), jaka jest ich klasyfikacja i dlaczego ich nazewnictwo nie odzwierciedla w pełni wagi problemu? Kwestie te wyjaśniają prof. Robert Mróz i dr Rafał Dobek.

POChP to jedna z najczęściej występujących chorób płuc i trzecia przyczyna zgonów na świecie. Pomimo tego, w Polsce duża część chorych nie ma rozpoznania POChP, a u dużego odsetka pacjentów pojawia się ono zbyt późno, często nawet przy ciężkim stopniu obturacji. O paradoksach związanych z epidemiologią i diagnostyką POChP opowiada dr Rafał Dobek.

Skala BILAG (British Isles Lupus Assessment Group) 2004 to, obok SLEDAI-2K, jedna z najważniejszych metod w codziennej praktyce klinicznej, służąca kompleksowej ocenie aktywności tocznia rumieniowatego układowego (TRU) oraz monitorowania odpowiedzi na wdrożone leczenie. BILAG 2004 oferuje szczegółową, narządową ocenę aktywności choroby, pozwalającą na precyzyjne określenie zajęcia poszczególnych układów i monitorowanie zachodzących zmian. Dzięki temu umożliwia bardziej spersonalizowane podejście do terapii i wczesne wykrywanie zmian w przebiegu TRU niż skala SLEDAI-2K.Zapraszamy do obejrzenia nagrania, w którym dr hab. n. med. Agata Sebastian szczegółowo omawia definicję i metodologię skali BILAG 2004, prezentując praktyczne aspekty jej efektywnego wykorzystania,

Skala BILAG (British Isles Lupus Assessment Group) 2004, obok SLEDAI-2K, pozostaje jedną z kluczowych metod oceny aktywności tocznia rumieniowatego układowego (TRU). W drugiej części nagrania — „Ocena SLE według BILAG — przypadki kliniczne w praktyce” — dr hab. n. med. Agata Sebastian prezentuje praktyczne zastosowanie skali BILAG 2004 poprzez analizę rzeczywistych przypadków pacjentów. Materiał skupia się na zastosowaniu zasad oceny narządowej w codziennej praktyce ambulatoryjnej i szpitalnej, pokazując krok po kroku, jak interpretować objawy i zmiany kliniczne w kontekście punktacji BILAG.

Dla prawidłowej farmakoterapii POChP kluczowa jest edukacja i weryfikacja techniki stosowania inhalatora przez pacjenta. Prof. Robert Mróz przytacza przykład dobitnie przypominający o potrzebie ciągłej edukacji i weryfikacji w tej mierze.

Ustalenie historii zaostrzeń POChP jest kluczowe dla zaplanowania odpowiedniej terapii. Tymczasem, w codziennej praktyce klinicznej występuje problem ze zgłaszaniem tych zdarzeń przez pacjentów. O skali zjawiska niezgłaszania zaostrzeń POChP w Polsce i na świecie opowiada dr Małgorzata Farnik.

Zaostrzenia to najważniejsze zdarzenia w POChP, będące kołem zamachowym progresji choroby. Na temat wpływu zaostrzeń POChP na pogorszenie funkcji płuc i zwiększenie ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych opowiada dr n. med. Małgorzata Farnik.

W przypadku wystąpienia zaostrzenia POChP ważne jest podjęcie przez pacjenta odpowiednich i wystarczająco szybkich działań. Duży odsetek pacjentów reaguje jednak w sposób opóźniony. Dr Małgorzata Farnik mówi o znaczeniu natychmiastowego działania po wystąpieniu zaostrzenia i edukacji pacjentów pod tym kątem.

Zaostrzenie to najistotniejsze zdarzenie medyczne w POChP, wiążące się ze znacznymi konsekwencjami, w tym z istotnie większym ryzykiem zgonu. Mimo że wystąpienie poprzednich zaostrzeń jest najlepszym predyktorem kolejnych, również pacjenci objawowi bez takiej historii są narażeni na zaostrzenia POChP. O skali i konsekwencji zaostrzeń opowiadają prof. Joanna Chorostowska-Wynimko, prof. Robert Mróz i dr Rafał Dobek.

Proaktywny wywiad, regularna weryfikacja stanu choroby i edukacja to kluczowe kroki niezbędne dla ustalenia historii zaostrzeń pacjenta z POChP, a co za tym idzie – dobrania odpowiedniej terapii. Na co położyć nacisk podczas regularnego monitorowania stanu pacjenta z POChP? Jak przeprowadzić efektywny wywiad w kierunku zaostrzeń? Odpowiedź na te pytania przedstawiają prof. Joanna Chorostowska-Wynimko, prof. Robert Mróz i dr Rafał Dobek.

Zaostrzenia to najważniejsze zdarzenia medyczne w POChP. Jednocześnie, są one kwestią ciągle niosącą wiele wyzwań – od edukacji po monitorowanie stanu pacjentów po zaostrzeniu. O wyzwaniach i potrzebach dotyczących zaostrzeń POChP w Polsce opowiada prof. Joanna Chorostowska-Wynimko.